การทำของเล่นหุ่นชักอย่างมีคาแร็กเตอร์ Round 2nd

การทำของเล่นหุ่นชักอย่างมีคาแร็กเตอร์  Round 2^nd 

          รอบนี้เราจะมาทำหุ่นชักให้มีคาแร็กเตอร์ (Character)  งานตัวอย่างต่อไปนี้ เป็นผลงานของนักศึกษาสาขาศิลปประยุกต์และออกแบบผลิตภัณฑ์ ภาควิชาเทคโนโลยีศิลปอุตสาหกรรม คณะสถาปัตยกรรมและการออกแบบ มจพ. 

          โจทย์ คือให้ทำหุ่นชักตามคาแร็กเตอร์ของตัวเอง  

          วิธีคิด   ตีความโจทย์   เป็นการ์ตูนบุคลิกลักษณะที่มองเห็นได้อย่างชัดเจนของตัวตนตัวเอง   ไม่ใช่ทำการ์ตูนที่ตัวเองชอบหรือที่อยู่ในจินตนาการนะ

วิธีทำ 

          ขั้นตอนที่ 1  สำรวจตัวเอง   มีลักษณะทางกายภาพอย่างไร เช่น  เป็นสาวตาโต  ใส่แว่นตากลม    ชอบใส่รองเท้าผ้าใบผูกเชือกที่รองเท้า    ชอบใส่กระโปรงสั้น  ชอบใส่เสื้อยืด   ชอบใส่หมวก    เป็นคนชอบยิ้ม อารมณ์ดี ฮา ๆ หน่อย    ชอบสีสดใส   เป็นต้น

          ขั้นตอนที่ 2  วาดการ์ตูนคาแร็กเตอร์ตัวเองบนกระดาษ  80 ปอนด์   ด้วยดินสอ

          ขั้นตอนที่ 3  ลงลายเส้นรอบนอกด้วยสีเมจิก

          ขั้นตอนที่ 4  เก็บรายละเอียด   ลงสีเพิ่มเติมให้สมบูรณ์   เช่น  มีกระดุม  มีระบายจีบที่กระโปรง   มีรองเท้า   มีหูกระต่าย   เป็นต้น

          ขั้นตอนที่ 5  ตัดกระดาษด้วยกรรไกร  ให้ขอบคม  ไม่ขยุกขยุย  ตัดด้วยความประณีต

          ขั้นตอนที่ 6 นำกระดาษ 80 ปอนด์รูปการ์ตูนมาติดบนกระดาษกล่องรองเท้า เพื่อทำให้การ์ตูนมีความหนา  แข็งแรง 

          ขั้นตอนที่ 7  เมื่อกาวแห้งดีแล้ว  เจาะรูที่แขนซ้ายขวา  ขาซ้ายและขวา 

          ขั้นตอนที่ 8  เจาะรูที่ลำตัว บริเวณแขน และขา ทั้งสองข้าง เพื่อเตรียมสอดลวด

          ขั้นตอนที่ 9  เจาะรูที่แขนทั้งสองข้าง  และขาทั้งสองข้าง    เพื่อร้อยด้ายที่แขนขาทั้งสี่    ตามแบบ

ขั้นตอนที่ 10  รวมตัวกับแขนและขาเข้าด้วยกันด้วยลวด   โดยตัดลวดยาวประมาณ 1 นิ้ว  พับเป็นรูปตัวยู (U)   ค่อย ๆ สอดลวดลงไปทีละด้าน  เว้นด้านหน้าไว้  แต่ก่อนจะสอดลวดอีกด้าน  หากมีกระดิ่ง ควรสอดกระดิ่งก่อน

ขั้นตอนที่ 11  ประกอบร่างทั้งหมด  แล้วร้อยด้ายเพื่อทำสายชักหุ่น  

ขั้นตอนที่ 12  ทดลองขยับ   หากแน่นไปให้คลายลวดออกเล็กน้อย   หากหลวมไปให้บีบลวดให้แน่นอีกเล็กน้อย          

 

ขอให้เพื่อน ๆ ลองทำ  และเล่นให้สนุกนะคะ

แล้วพบกันในบทความต่อไปนะจ๊ะ

TO BE CONTINUE

การทำของเล่นหุ่นชัก Round 1st

การทำของเล่นหุ่นชัก  Round 1^st   15 มีนาคม 2564

          การทำของเล่นสำหรับเด็กประถมศึกษา  เด็ก ๆ สามารถนำกล่องรองเท้ามารองเป็นพื้นหลังเพื่อให้หุ่นที่เราวาดในกระดาษสีขาวแข็งแรงขึ้น  ด้วยการติดกาวให้เรียบ

          วัสดุอุปกรณ์

          กระดาษสีขาว  สำหรับวาดการ์ตูนที่เราอยากได้  เช่น  วาดเป็นตัวเราเอง  วาดสัตว์เลี้ยงของเรา  วาดการ์ตูนที่เราชอบ

          ดินสอ  สำหรับร่างภาพก่อน   แล้วใช้สีเมจิกวาดตามรอยดินสอเพื่อให้มีสีเข้มขึ้น

          กรรไกรตัดกระดาษ    ตัดกระดาษตามรอยรอบนอกของการ์ตูนที่เราวาด

          กาว    นำกระดาษรูปการ์ตูนที่วาดแล้ว  มาติดลงบนกระดาษกล่องรองเท้า

          ที่เจาะรูกระดาษ   อาจใช้ลวด  หรือไม้เสียบลูกชิ้นแหลม ๆ

          ลวดและไม้เสียบลูกชิ้น   ใช้รวมแขน  และขา  เข้ากับลำดัว  และเป็นตัวดึงหุ่น

          ด้าย     สำหรับผูกตามแนว

          กระดิ่ง  ใช้หรือไม่ใช้ก็ได้  แต่หากเราติดกระดิ่ง   เวลาดึงหุ่นจะมีเสียงกรุ๊งกริ้ง  เพิ่มความน่ารัก

          วิธีทำ

1.       วาดรูปการ์ตูนบนกระดาษขาวด้วยดินสอ  โดยวาดแยกชิ้นส่วน   แขนสอง

ข้าง  ขาสองข้าง  ตัวติดกับลำตัว  ใส่หมวก ใส่แว่น  ใส่หนวด  ได้ตามต้องการนะ

2.       ใช้สีเมจิกวาดเส้นรอบนอกของรูปการ์ตูน   ระบายสีรูปให้สวยงามตามชอบ

3.       ใช้กรรไกรตัดรูปการ์ตูน

4.       นำรูปการ์ตูนติดกาวผนึกลงบนกระดาษกล่องรองเท้า

5.       ตัดรูปการ์ตูนที่ติดอยู่บนกล่องรองเท้า  (หลังจากกาวแห้งแล้วนะ)

6.       เจาะรู ที่ชิ้นส่วน  แขน  ขา  และลำตัว   ตามแบบ

7.       ตัดลวดประดิษฐ์  แล้วโค้งเป็นวง  เสียบลงไปในรู  ผนึกแขนและขา  ตามแบบ

8.       หากต้องการใส่กระดิ่ง  ให้ร้อยกระดิ่งตอนเสียบลวดผนึกแขน

9.       นำไม้เสียบลูกชิ้นตัดขนาดยาวประมาณ 1 นิ้ว  เพื่อเป็นตัวดักไม่ให้ลวด

โยกเยก  จนบังคับให้การ์ตูนขยับตามที่ต้องการไม่ได้

10.  ตกแต่ง  ขยับไปมาจนขยับหุ่นได้คล่อง   เช่น  บีบลวดใหม่  ผูกด้ายใหม่ให้สมดุล  ขยับลวดนิดหน่อยเพื่อให้กระดิ่งขยับได้ดีมีเสียงไพเราะ

 

ด้านหน้า

 

ด้านหลัง 

ของเล่นหุ่นชักนี้   มีหลักสำคัญคือ ความสมดุลของการผูกด้าย ซ้ายขวาเท่า ๆ กัน  เพื่อว่าเวลาชักหุ่น  แขนซ้าย แขนขวา  ขาซ้ายและขาขวาจะขยับขึ้นลงพร้อม ๆ กัน 

นอกจากนั้น  การบีบลวดก็ต้องไม่แน่นจนเกินไป   หากแน่นเกินไปจะขยับไม่ได้  มันจะฝืด   และหากหลวมมันก็จะไม่ขยับ  

แนะนำวิธีการเล่น  ในครอบครัว   ผู้ปกครองและลูก ๆ อาจทำการ์ตูนหลายตัว  และเล่นเล่าเรื่องราว หรือนิทาน  หรือพูดคุยเรื่องราวต่าง ๆ ผ่านตัวการ์ตูนที่วาดขึ้นมา  เพื่อเป็นกิจกรรมเสริมสร้างความสัมพันธ์ระหว่างบุคคลในครอบครัวก็ได้นะคะ

แล้วพบกันในบทความต่อไปนะจ๊ะ

TO BE CONTINUE 

เคล็ดลับการออกแบบของเล่นให้โดนใจ

เคล็ดลับการออกแบบของเล่นให้โดนใจ    6 มีนาคม 2564

          การออกแบบผลิตภัณฑ์ใด ๆ สิ่งสำคัญคือเข้าใจผู้ใช้งานผลิตภัณฑ์นั้น ๆ  เปรียบเทียบกับนักร้องต้องเข้าใจเนื้อหาของเพลง อารมณ์ของบทเพลง  และวิธีการถ่ายทอดออกมาให้สื่อสารถึงสิ่งเหล่านั้นได้ชัดเจน   ในเวทีประกวดหลายเวที  ครูด้านการขับร้องจะให้คำแนะนำว่า  หากนักร้องมีประสบการณ์เกี่ยวกับเนื้อหาของบทเพลงก็จะทำให้เข้าใจอารมณ์ของเพลงมากกว่าผู้ที่ไม่มีประสบการณ์   หรือไม่เข้าใจบทเพลง   เช่นเดียวกัน  เมื่อหันมาวิเคราะห์การออกแบบของเล่น   นักออกแบบย่อมต้องมีความรู้เกี่ยวกับผู้เล่น   จึงจะออกแบบมาให้ผู้เล่นได้อย่างเหมาะสม  เล่นได้อย่างมีความสุข

          ดังนั้น เคล็ดลับสำคัญ หรือหัวใจสำคัญ  ก็คืรอ    นักออกแบบแม้จะโตเป็นผู้ใหญ่แล้วก็ตาม  ก็ให้สวมวิญญาณของความเป็นเด็ก วัยที่เราต้องออกแบบของเล่นให้เขา  ว่าตอนนั้นเด็กวัยนั้น ๆ สามารถทำอะไรได้บ้าง  และควรจะสนุกกับของเล่นได้อย่างไร   รู้ขนาดสรีระของเด็กวัยนั้น ๆ  สูงเท่าไหร่  มือ/เท้าใหญ่แค่ไหน มีกำลังสักเท่าไหร่  หยิบจับอะไรได้มากน้อยแค่ไหน   ต้องเข้าใจความสามารถทางร่างกาย  จิตใจ  ความคิดของเขา  เด็ก ๆ ยังไม่เข้าใจความเป็นนามธรรมจนกว่าจะโตเป็นวัยรุ่นตอนต้น  ทฤษฎีพัฒนาการทางด้านร่างกายของเด็กเป็นสิ่งที่นักออกแบบต้องรู้  

          อีกประเด็นก็คือ นักออกแบบต้องรู้มาตรฐานอุตสาหกรรมของเล่น  ขนาดที่เหมาะสม ไม่เล็กเกินไปจนเด็กหยิบจับเข้าปากได้   หรือไม่หนัก ไม่ใหญ่จนอาจล้มเป็นอันตรายกับเด็ก  ต้องใช้วัสดุที่แข็งหรืออ่อนนุ่มเท่าไรจึงจะเหมาะกับการรองรับการวิ่งเล่นและล้มหรือกระแทกกับของเล่น  เป็นต้น   จึงกล่าวต่อไปได้ว่า   นักออกแบบต้องเข้าใจเลือกวัสดุที่จะมาทำของเล่นสำหรับเด็ก   หากเป็นเด็กทารก  ควรเป็นของเล่นที่ทำจากผ้าที่มีลักษณะอย่างไร เช่น  ไม่เป็นขน  เรียบ  แห้งง่าย  ควรเป็นผ้าฝ้าย  เป็นต้น 

หรือการเลือกใช้โฟมแผ่นยางกันกระแทก EVA  เพื่อใช้ปูพื้นห้องเด็กเล่น หรือใช้ปูลานกิจกรรมต่าง ๆ สำหรับเด็ก  ซึ่งมีหลายขนาด ความหนาก็หลายขนาด  และมีให้เลือกหลายสี   หรือจะเลือกไม้มาทำของเล่นไม้ ก็ควรลบคมที่ขอบของของเล่นทุกชิ้นด้วย  หรือหากจะออกแบบให้มีกลไกที่สามารถเคลื่อนไหว  มีความเร็ว ความแรง ให้พอเหมาะกับพัฒนาการทางด้านร่างกายของเด็กในวัยนั้น ๆ ด้วย   ไม่ควรออกแบบให้เกิน (Over) ความสามารถของเด็กวัยนั้น ๆ ที่จะเล่นของเล่น 

          ของเล่นสำหรับเด็กแต่ละวัยจะมีความแตกต่างกันไปตามพัฒนาการทางด้านร่างกายของเด็ก   เช่น  เด็กทารก ต้องการของเล่นที่มีความเคลื่อนไหวได้  จับ กำ ขยำเบาๆ บนของเล่นที่มีวัสดุอ่อนนุ่มเช่นผ้ากำมะหยี่   เด็กโตขึ้นมาต้องการของเล้นที่มีนอกจากจะเคลื่อนไหวได้ด้วยกลไกอย่างง่ายเช่นการไขลาน หรือเป็นของเล่นเคลื่อนไหวได้แบบไม่มีกลไกเช่นการใช้การถ่วงดุลซ้ายขวาทำให้เท่ากันหรือไม่เท่ากัน    ของเล่นที่เด็กสามารถเลื่อนไปมา หยิบมาสวม   และเด็กก็ยังชอบของเล่นที่มีเสียง  มีแสง  ซึ่งจะเรียกร้องความสนใจจากเด็กได้มากขึ้น  

          เด็กที่โตขึ้นมาพร้อมกับการส่งเสริมการเล่นของเล่นที่สร้างจินตนาการ เช่น  การสร้างบ้านด้วยตัวต่อ  การแต่งตัวเจ้าชาย เจ้าหญิง หรือตัวละครอื่น ๆ ที่มีความสัมพันธ์กับหนังสือนิทานสำหรับเด็ก  จะทำให้เด็กอารมณ์ดี  มองโลกในแง่ดี   

          ปัจจุบันเด็กเกิดใหม่ในยุคนี้เกิดมาพร้อมการเล่นเกมในโทรศัพท์มือถือ แทปเล็ตที่ผู้ปกครองมักยื่นให้  บางครอบครัวสนใจการเล่นเหล่านั้นและช่วยลูกดูและเลือกสิ่งที่เป็นประโยชน์สำหรับเด็ก   อย่างไรก็ตาม  ของเล่นบางอย่างผู้ปกครองสามารถประดิษฐ์ร่วมกับลูก ๆ ได้  เพื่อสร้างความสัมพันธ์ที่ดีระหว่างกัน  อีกทั้งยังช่วยดึงความสนใจของเด็กจากการเล่นเกมในมือถือ   ดังนั้น  จึงมีผลิตภัณฑ์จากหลายบริษัทที่ออกแบบของเล่นเป็นชุด  มีอุปกรณ์ต่าง ๆ  ที่ผู้ปกครองสามารถเล่นกับลูกได้  และประดิษฐ์เป็นสิ่งต่าง ๆ ตามจินตนาการได้ด้วย   

          แนวความคิดในการออกแบบของเล่นที่ตอบโจทย์บริบททางสังคม การใช้ชีวิตที่เปลี่ยนไป  และออกผลิตภัณฑ์ใหม่ ๆ อย่างน้อย 2 รอบใน 1 ปีก็จะช่วยให้บริษัทมีโอกาสทางการตลาดมากขึ้น  และสร้างคุณภาพชีวิตที่ดีให้ครอบครัวของผู้บริโภคได้อีกด้วย  แต่อย่าลืมว่าต้องสวมวิญญาณอารมณ์เด็กขณะเล่นของเล่นด้วยนะ  จะได้ออกแบบได้โดนใจเด็กและคุณพ่อคุณแม่

 

                           ของเล่นที่พ่อแม่ลูกประดิษฐ์ด้วยกันได้ 

แล้วพบกันในบทความต่อไปนะจ๊ะ

TO BE CONTINUE